ψωρίαση, προσωπική ιστορία

Ίαση στην ψωρίαση – Προσωπικές ιστορίες Vol. 2

Θα ήθελα και εγώ να μοιραστώ την προσωπική ιστορία μου μαζί σας, ελπίζω να βοηθήσει κάποιον. Έχουν περάσει περίπου 10 χρόνια από τότε που διαγνώστηκα με ψωρίαση. Οι γονείς μου και οι δύο έχουν ψωρίαση, έτσι, από μικρός ήξερα τα πάντα γι’ αυτήν.

Όταν εμφανίστηκε, ήμουν 15 ετών και ήταν πολύ δύσκολα στο σχολείο. Τα σχόλια και τα βλέμματα ορισμένων παιδιών ήταν πολύ οδυνηρά και υπέφερα πολλά εκείνα τα χρόνια. Έχω κατηγορήσει και τους γονείς μου γι’ αυτό που μου συμβαίνει, ήταν μια δύσκολη εποχή για μένα.

Κάθε φορά που μιλούσα με κάποιον, αντί να με κοιτάει στα μάτια, με κοιτούσε στο μέτωπο, όπου είχα εμφανή σημάδια της ψωρίασης .Με το που σταματούσαμε να μιλάμε, έπρεπε κάθε φορά να εξηγώ τα πάντα για την ψωρίαση και κυρίως το ότι δεν είναι μεταδοτική.

Μια μέρα, ένα παιδί με είπε λεπρό. Αυτό ήταν πριν από πολλά χρόνια και είναι ακόμα η πιο οδυνηρή μέρα της ζωής μου. Όταν έφτασα στο σπίτι μου, τα δάκρυα έπεφταν από το πρόσωπό μου και όταν το είπα στη μητέρα μου, άρχισε και αυτή να κλαίει.

Από εκείνη την ημέρα, η σχέση μου με την ψωρίαση έχει αλλάξει. Σήμερα, ξέρω ότι η ψωρίαση είναι ένα πράγμα που ανήκει σε μένα. Αυτή η νόσος με έκανε πιο δυνατό, με άλλαξε, με έκανε καλύτερο άνθρωπο και μου δίδαξε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε έναν άνθρωπο από την εξωτερική του εμφάνιση.

Εδώ και αρκετό διάστημα εργάζομαι με έναν δερματολόγο, έχω χρησιμοποιήσει πολλές λοσιόν, αλοιφές, κρέμες και φωτοθεραπεία. Αυτά με βοήθησαν αρκετά, αλλά ξέρω πως δεν μπορώ να απαλλαγώ πλήρως από την ψωρίαση.

Αυτή η κατάσταση με έκανε μοναδικό. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τη διαγράψω από τη ζωή μου, αλλά μπορώ να την ελέγξω με τη διαχείριση του εαυτού μου στο τι τρώω, τι πίνω και το πιο δύσκολο στο τι αισθάνομαι.

Η ψωρίαση δεν είναι μεταδοτική, η άγνοια είναι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Συμπληρώστε σωστά το παρακάτω *